Mondelinge vraag aan minister De Block: cochleair implantaat

Door Yoleen Van Camp op 27 november 2019, over deze onderwerpen: Volksgezondheid

Mevrouw de minister, eind november konden we in de krant de getuigenis van Aisha Vrancken lezen. Op haar derde verjaardag kreeg zij een cochleair implantaat (Ci) aangebracht, een ingrijpende operatie met lange revalidatie. Aisha is ondertussen 17 jaar en het implantaat voldoet niet meer. Ze heeft dringend een tweede nodig om goed te kunnen blijven functioneren. Probleem is dat een tweede implantaat slechts wordt terugbetaald tot de leeftijd van 12 jaar. Vanaf 1 december gelden soepelere criteria voor subsidiëring van een Ci, maar het blijft zo dat tieners uit de boot vallen. De prijs van zo een implantaat bedraagt tegenwoordig 16.000 euro, wat een enorme smak geld is als je dit volledig zelf moet betalen.

Volgens het ministerie van Volksgezondheid vallen kinderen vanaf 12 jaar uit de boot voor de terugbetaling van een tweede implantaat, omdat vanaf die leeftijd sprake is van progressief gehoorverlies. Daarom wordt volgens de wetgever een tweede Ci niet in de subsidieregeling opgenomen, zelfs niet voor goed horende tieners die na hun twaalfde levensjaar om een of andere reden doof worden. De terugbetaling van een Ci (en dus ook een tweede) is voorbehouden voor kinderen die van bij de geboorte aan beide oren doof zijn waarvan de oorzaak zich bevindt in het binnenoor. Nochtans trekt de overheid wel bijna 39.000 euro uit voor een persoonlijke schrijftolk tijdens achttien lesuren op school.

Mijn vragen aan u zijn dan ook:

  1. Is het niet mogelijk om deze middelen efficiënter en effectiever in te zetten, en in de eerste plaats te voorzien voor de terugbetaling van implantaten? Op die manier zullen er uiteraard een pak minder kosten voor tolken zijn.
  2. Door de redenering te volgen dat er vanaf 12 jaar sprake is van progressief gehoorverlies en er dus geen terugbetaling meer voorzien is, vallen heel wat mensen uit de boot, waardoor hun levenskwaliteit daalt, zij niet meer mee kunnen in de maatschappij en uiteindelijk daardoor vaak meer aan de maatschappij kosten dan de kostprijs van een terugbetaling van een implantaat. Welke maatregelen voorziet u om hieraan tegemoet te komen?
  3. Ook bij Baha toestellen blijft de terugbetaling achter. Dit zijn vaak mensen bij wie gewone hoortoestellen niet werken en die sociaal helemaal geïsoleerd dreigen te geraken als ze niet investeren in Baha toestellen. Dat komt wel neer op een kostenplaatje van 9000 euro om de 5 jaar, waarbij er quasi geen terugbetaling voorzien is. Welke oplossingen voorziet u hier?

Van zodra we het antwoord van de minister ontvangen, zullen we dat hier publiceren

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is